Jon Ibarra
Nahi duena sartu eta informazioa kompartzitzeko eta artzeko lekua da ahu.

Llega cuando no se les espera, a veces rodeado de niños a los que divierte con trucos, otras veces solo y huraño. Desde las ventanas se le observa con respeto y temor:

 su presencia aporta sabiduría pero también es presagio de cambios e incertidumbres. Lleva una bolsa de piel, o tal vez un ordenador portátil conectado a Internet por satélite. Tal vez te llamará por tu nombre sin conocerte, y en sus libros o en su pantalla barajará símbolos, letras, signos y señales. Y si entonces te mira a los ojos fijamente sabrás que no puedes escapar de tu destino.

Abenduaren 3 Euskeraren eguna izan zen. Nire uztes pixka bat gehiago hedatu behar zen. Ez zen esta telebistan atera behar zen bezala, zihuruenik gutxik jakin zuten Euskararen eguna izan zela. Nik uste dut joko txiki batxuekin zerbait gehiago egingo zela, ez zegoen ezer behar bezain berezirik, ez kompromisurik ez eser, zer da ahu? Eta gero Euskera ondo gordetzea nahi dugu?  Ahu gehiago landu behar da.

            Nik bereziki, Euskera zekitenekin Euskera hitzegiteko kompromisua hartu nuen. Parkean txoko batzuk eginez, jende gehiago animatuko zen. Txokoetan joku batzuk egotea txikientzat ondo egongo zen, zari txikiak bananduz. Arratsaldean  korrika egunean bezala, Otxartagako ikasle bat, hitz batsuk ezan beharko zituen buruhandiei sarrera emanez.

            Beharbada, ahu gehiegi eskatzea da, baina gehiago lagunduko zuen. Baina, ahu guztia ez du ezertarako balio jendea ez ba du nahi ezer egin nahi. Gure hizkuntza izan harren, hiztunak behar dira preserbatzeko.

Jon Ibarra

Egunon, publizitate bulegoko jaun andrea:

Gaur bertan, gosalorduan, "Antena 3"-n, iragarkiak ateratzen hasi dira. Azkena  10 minutuko iragarkia izan da: Heziketarako tresna bat zen eta, bertan, emakumeen gorputza nola hobetu, tresna honekin noski, esaten dute. Hamar minutuak enmakumeen ipurdia seinalatzen eta nola hobetzen duen, gizonak sexyago ikusteko makina hau erabiltzen duten emakumeei.

            Haserre nago, atzo, azaroaren 25-ean, emakume asko (baita gizonak ere) atera siren kalera beraien bizitza ondo tratatzeko, eta hurrengo egunean, gizonentzat sexy nola jarria ateratzen dute televistan, mesedez eta favorez.

            Gutun honekin, espero dut, iragarki-tzar hau kentzea, eta barkamen iragarkia ateratzea. Oraindik ez dakit zuen bulegoko andreak ez duten protestatu.

                                                                                              Jon Ibarra

Hona hemen X eta -. Informatika klaseak hartzera joan dira eta beti bezala urratsa uzten.18730 pertsona ikusi egin dute.

Argazki hau, irakurketa lehiaketarentzat egin nuen pasaden egunean, espero dut irabaztea. Zer deritzozue?

Mi Medallón      

        Cuando cumplí siete años, mis abuelos, me regalaron un extraño medallón. Desde el momento en que lo toque, supe que lo tendria en mi memoria durante mucho tiempo. A decir verdad, asi fue. Un día en el que tenia un examen de lengua castellana en primaria, que por cierto, se me dava bastante mal, ovtube una nota egemplar.             Desde ese día, lo lleve a todos los examenes y no fallé en nada grave. Aún no se si seria por este maravilloso medallón o por la seguridad que me inspiraba, pero lo continué llevandolo desde cuarto curso de primaria hasta finales de sexto.             Un fatídico día, se me rompió. Sigo sin saber como ocurrió semejante desdicha, pero al terminar un examen de ciencias, lo encontre partido por la mitad. Pude ver que los ovalados dibujos del medallón continuaban por su fisura, y rodeaban todo el colgante hasta el princípio.             Lo tengo cuidadosamente guardado, en el cajón de mi mesita de noche, junto a mi cartera (desgraciadamente vacia menos por el carnet de la biblioteca) en una bolsita de plastico, sobre un pañuela. No creo que me de suerte, pero ahora, estoy en 3curso de la E.S.O., pero no lo traigo, no se por que, pero me da la sensación de estar haciendo trampas.  

JON IBARRA

Monologo ahu entzuteko eginda dago, ala ez?

Denetarik dauka, benetako bizitza, informatika, eta farrea eragitem duten txisteak.

Duela urte asko, Euskaldunak bale arrantzaleak zirenean, hemen lehenengoak ziren, denetarik zeukaten eta. Basoak egurrarekin, meategiak burdinarekin etab. Modu honetan itsasontzi bikainak zeuzkaten, gainera, sagardoa esagutu eta eramaten zuten, modu honetan, C vitemina mlortzen zuten, gaixotasunei aurre egiteko. 

Baleak harrapatzeko orduan, ez zuten edozein hartzen, handiena eta olio gehiena baizik. Bale honek ura botatzerakoan V forma egiten zuen. Portuetatik urezko V bat ikusterakoan, txalupak uretara botatzen ziren. Arpoilariek, leku berezi batera apuntatu behar izaten zuten, zeren beste aldeetan hezur lodiak zituzten. Arpoia begien artean zutenean,denak (txalupan zeudenak) elkarri gogor heltzen zioten, arpoiari soka bat lotuta zegoelako alde batetik, beste aldea, txalupara.

Beraz, balea nekatzen zenean, batzuen artean portura eramaten zuten, ganera, balea ez zen ondoratzen (koipeagaitik) hil eta gero. Balearen bizrra, ere saltzen zuten.

                                                                                                  Jon Ibarra